Μία εκκλησία 700 χρόνων, μία pub και ένα σχολείο. Άδειοι δρόμοι, τανκς παρατημένα στα χωράφια και ένα τεράστιο συρματόπλεγμα. Σημάδια στους τοίχους που μαρτυρούν πως κάποτε το μέρος είχε ζωή...
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxqkNtOv2J2mTGiB_-sfYlAToXFcp6ypY1eLhyKELUBsPzwPV7sRPwV1SJpMOgBRX9UtaH_IPMulmj1c_3e6s9u6XEoNjE9lx4ObVehsPIhNiXd_V7LWFYBBQia6VwQJa3rMBklb2buQY/s320/383a36c17eafaeefd59fc7a88edd42c7_L.jpg)
Είναι το χωριό Imber στην περιοχή Salisbury Plain της νοτιοδυτικής Αγγλίας, ιδιοκτησία του Υπουργείου Άμυνας από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πώς, όμως, ένα ολόκληρο χωριό έφτασε να ανήκει αποκλειστικά στο στρατό και να χρησιμοποιείται ως ένα ρεαλιστικό πεδίο μάχης;
1 Νοεμβρίου 1943. Οι κάτοικοι του χωριού λαμβάνουν μήνυμα να παρουσιαστούν σε συγκέντρωση που γίνεται στην κεντρική αίθουσα του σχολείου. Εκεί τους δίνεται διορία 47 ημερών για να εγκαταλείψουν τις οικίες τους. Κάποιοι κάτοικοι διαμαρτύρονται, αλλά οι περισσότεροι δεν προβάλουν καμία αντίσταση, θεωρώντας πως είναι καθήκον τους να βοηθήσουν κι αυτοί όπως μπορούν στον πόλεμο.
Ένα πρωινό του Δεκέμβρη του 1943... Το χωριό εκκενώνεται για να χρησιμοποιηθεί ως πεδίο ασκήσεων των Αμερικανών στρατιωτών που προετοιμάζονταν για την εισβολή έναντι των Γερμανών στη Νορμανδία. Οι κάτοικοι αφήνουν τα σπίτια τους με την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσουν μέσα σε έξι μήνες... Μία υπόσχεση που μέχρι σήμερα μένει απραγματοποίητη...
Πλέον το χωριό αποτελεί ζώνη στρατιωτικής εκπαίδευσης με «περιοχή κρούσης» γεμάτη εκρηκτικά και το Υπουργείο Άμυνας επιτρέπει περιορισμένη πρόσβαση του κοινού μόνο για λίγες μέρες κάθε χρόνο.